kissing bird.jpg

Formworks 4: 'with pek pek'




Performance by Korallia Stergides
Cinematography by Milo Van Giap
Sound mixed and edited by Yiannis Christofides
Video editing, additional foley and performance by Korallia Stergides
Curated by Evagoras Vanezis
Supported by the Cultural Services, Ministry of Education, Culture, Sport and Youth

For access to the performance, please send your postal address (if in Cyprus) or express your interest (if abroad) at until 17 January 2021. You will receive a relevant code, indicative instructions on the best possible conditions of participation and practice of the instructions, and a present from the artist. It is our goal to also present the work in conditions other than those of being alone together.

Korallia Stergides’ practice focuses on offering audiences experiences which help us to reimagine the intimacies between the human and other species, in the process highlighting alternative economies of care for our shared homes and ecosystems. Personal narratives are often weaved into instructions for the audience that lead to applied actions, creating heightened embodied intensities. Formworks is invested in offering environments for collaboration and participation by challenging the established politics of production and spectatorship. A discussion thus began on how to design an environment that amplifies connectedness and interdependence, where no one is excluded from participating on equal terms.

The promise of participatory works to create a however lasting sense of togetherness has not diminished despite the worldwide pandemic and the anxiety that comes from being together, in however controlled environments. This led us to reflect on how this could be an opportunity to push the notions of performance and participation beyond the confines of physical presence, by working across the mediums of performance, video and sound. Faced with the issue of the performance’s form at the age of the ubiquitous digital distribution of presences, how could we still challenge the conditions of passive spectatorship and avoid presenting a video for home consumption that would read as documentation of a reality that happened elsewhere and at another time?

During the first lockdown, Stergides started to be more attentive to the sounds of nature, which, because of the sudden quietness of the city, started to enter her home. Every morning, the sounds of the dawn chorus would meet the rising sun and enter her bedroom through the window, illuminating the reproductions of well known paintings on the wall facing her bed. The light and the chorus of birds mating charted the passage from night to day, from being asleep to waking up: that time of vulnerability, when the body is trying to make sense of the environment that it finds itself thrown into. A recited stream of consciousness leads to the unlocking of memories and word play, with pek pek, following processes for becoming within pools of post human intimacies. A feeling of immersion-as-immobility, enhanced by the sudden mandatory restriction of movement and physical contact, made the travelling wavelengths of the sonic all the more important to Stergides’ experiments with notions of liquid subjectivity and ‘sound’ memory.

These restrictions led to an as if sudden realisation, that if you remove physical contact from a kiss you are still left with the memory of a sound, of wetness washing over the temporal textures of now-time, and the affect of a longing for caring. The work developed with distance in situ and with the eyes closed. This led her to take on the attributes of a sound machine, recording by ear and finding strategies of reproducing the sounds of birds that reminded her so much of the canned sounds of kisses we grow up with in popular culture. Stergides short circuited the effort of reconciling the impossibility of being listened to while we listen, in a set of instructions that can make a sonic apparatus out of anyone. In the process, we are encouraged to play with the unexpected malleability of the voice and attempt a search for new frequencies, where we seek to care for the orphan otherness of possible futures.

Formworks is an ongoing curatorial project initiated by Evagoras Vanezis which makes the question of methodology key to its development. It promotes experimental modes of exhibition making and commissioning by focusing on exhibition histories and discursive and theoretical approaches in line with contemporary practices.


Evagoras Vanezis is a writer and curator. He holds a MRes Art: Theory and Philosophy from Central Saint Martins. His practice incorporates a variety of phenomenological tools and his research interests lie in biopolitics, poetic materialisms and theory as object. He writes for exhibitions, catalogues and other critical outlets and curates exhibitions and programs, including Formworks (2019 - ongoing), A Climate Challenge (2019-20, Visual Artists Association Cyprus) and Images and Views of Alternative Cinema Festival (2018, 2000, Ministry of Education and Culture/Brave New Culture). He is part of the team ‘Anachoresis’, representing Cyprus at the 17th Architecture Biennale in Venice. In 2017, he curated for and was in the organising team of Modus Operandi 2017: Young Artists from Cyprus, presenting the work of 60 artists under the age of 35.

Milo Van-Giap is a photographer and filmmaker based in London, UK. He works mainly in documentary, portraiture and fashion and has a particular interest in pigeons, water and movement.

Yiannis Christofides combines practices in electronic music, soundscape composition, creative sound design. His personal work investigates our experience of place through the use of field recordings as principal material, examining the contextual aspects of sound and the intersensory experience that it affords. He co-founded PHYSICAL PLASTIC, a Los Angeles based composer-director partnership with actor/director Kestrel Leah, focused on the creation of experimental music theater rooted in theater’s capacity to present immanent issues of universal concern. His music and soundscapes for art installations, performance, and curatorial projects have been presented at leading venues and institutions throughout Europe and the U.S including Centre Pompidou (FR), Lincoln Center (US), The Watermill Center (US), The Athens & Epidaurus Festival (GR), La Triennale di Milano (IT), New York City Electroacoustic Music Festival (US), Queen Elizabeth Hall | Southbank Centre (UK).


Περφόρμανς της Κοραλίας Στεργίδη
Κινηματογράφηση: Milo Van-Giap
Ηχογράφηση και μίξη ήχου: Υιάννης Χριστοφίδης
Επεξεργασία βίντεο, foley και περφόρμανς: Κοραλία Στεργίδη
Επιμέλεια: Ευαγόρας Βανέζης
Με την υποστήριξη των Πολιτιστικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Παιδείας, Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας


Για πρόσβαση στην περφόρμανς, παρακαλούμε όπως μας στείλετε την ταχυδρομική σας διεύθυνση (αν μένετε στη Κύπρο) η εκφράστε το ενδιαφέρον σας (αν μένετε στο εξωτερικό) στο μέχρι 17 Ιανουαρίου 2021. Θα σας αποσταλεί σχετικός κωδικός, ενδεικτικές οδηγίες για τις καταλληλότερες συνθήκες συμμετοχής και εξάσκησης των οδηγιών, και ένα δώρο από την καλλιτέχνη. Στόχος μας είναι και η παρουσίαση της και σε συνθήκες άλλες από αυτές του να είμαστε μαζί αλλά χωριστά.

Η καλλιτεχνική πρακτική της Κοραλίας Στεργίδη επικεντρώνεται στη δημιουργία εμπειριών που μας ωθούν να επαναπροσδιορίσουμε τις εκφάνσεις οικειότητας μεταξύ των ανθρώπων και άλλων οντοτήτων, εισάγοντας εναλλακτικές οικονομίες φροντίδας εντός των οικοσυστημάτων που μοιραζόμαστε. Προσωπικές αφηγήσεις και ευρηματικές οδηγίες κατευθύνουν το κοινό σε επιτελεστικές δράσεις, δημιουργώντας κλιμακούμενες σωματοποιημένες εντάσεις. Το Formworks επενδύει στη δημιουργία περιβαλλόντων που προάγουν τη συνεργασία και συμμετοχικότητα, αμφισβητώντας τις καθιερωμένες συνθήκες παραγωγής και θέασης της τέχνης. Έτσι ξεκίνησε μια συζήτηση για το πώς μπορούμε να σχεδιάσουμε ένα περιβάλλον που να ευνοεί και να ενισχύει την αλληλοσύνδεση και την αλληλεπίδραση, όπου δεν εξαιρείται κανένας από τη συμμετοχή με ίσους όρους.

Η δυναμική των συμμετοχικών έργων τέχνης να δημιουργήσουν μια παρατεταμένη αίσθηση συνύπαρξης δεν έχει μειωθεί παρά την παγκόσμια πανδημία και την ανησυχία που δημιουργείται όταν είμαστε μαζί, ακόμα και σε ελεγχόμενα περιβάλλοντα. Η διαπίστωση αυτή μας οδήγησε στο να επιχειρήσουμε να σπρώξουμε την ιδέα της περφόμανς και της συμμετοχικότητας πέρα από την προϋπόθεση της φυσικής παρουσίας. Ξεκινώντας από το θέμα της φόρμας στην περφόρμανς στην εποχή της ψηφιακής διανομής και κατανάλωσης παρουσιών, ήρθαμε αντιμέτωποι με διάφορα ερωτήματα. Μας απασχόλησε κυρίως το πώς μπορούμε να δουλέψουμε με τα μέσα της περφόρμανς, του βίντεο και του ήχου, αποφεύγοντας ωστόσο τη παρουσίαση κάποιου βίντεο για οικιακή κατανάλωση, που θα το αντιλαμβάνεται ο θεατής σαν καταγραφή μιας πραγματικότητας που συνέβει αλλού και σε άλλο χρόνο;

Κατά τη διάρκεια του πρώτου lockdown, η Στεργίδη άρχισε να προσέχει περισσότερο τους ήχους της φύσης, που μπορούσε να ακούσει μέσα από το σπίτι της λόγω της ησυχίας που επικρατούσε στην πόλη. Κάθε πρωί, το κελάηδημα των πουλιών συναντούσε τον ανατέλλοντα ήλιο και έμπαιναν μαζί στο δωμάτιο από το παράθυρο, αλληλεπιδρώντας με τις αναπαραγωγές γνωστών πινάκων που βρίσκονται απέναντι από το κρεβάτι της. Το φως και η χορωδία των πουλιών σηματοδοτούσαν το πέρασμα από τη νύχτα στο πρωί, από τον ύπνο στο ξύπνημα: τη στιγμή δηλαδή που είμαστε πιο ευάλωτοι, όταν το σώμα προσπαθεί να κατανοήσει το περιβάλλον μέσα στο οποίο βρίσκεται. Μία απαγγελλόμενη συνειδησιακή ροή την οδήγησε στο ξεκλείδωμα αναμνήσεων και σε ένα παιχνίδι λέξεων, with pek pek, ακολουθώντας διαδικασίες του γίγνεσθαι μέσα σε δεξαμενές μετά-ανθρώπινων οικειοτήτων. Το αίσθημα εμβύθισης-ως-ακινησίας, που ενισχύθηκε από τον ξαφνικό, υποχρεωτικό περιορισμό της (δια)κίνησης και της φυσικής επαφής, έκανε τα μήκη των ηχητικών κυμάτων που έφταναν σ’ αυτήν όλο και πιο σημαντικά για τους πειραματισμούς της με τις έννοιες της ρευστής υποκειμενικότητας και μνήμης.

Οι ήχοι και οι περιορισμοί την οδήγησαν σε μια μάλλον αιφνίδια συνειδητοποίηση, ότι αν αφαιρέσεις τη φυσική επαφή από ένα φιλί, αυτό που μένει είναι η μνήμη ενός ήχου, μιας υγρότητας που διαπερνά όλες τις χρονικές υφές του τώρα, και το αίσθημα της επιθυμίας για φροντίδα. Το έργο αναπτύχθηκε με την απόσταση in situ και με τα μάτια κλειστά. Αυτό την οδήγησε στο να ενεργήσει ως ηχητικός μηχανισμός, ηχογραφώντας με το αυτί και εφευρίσκοντας μεθόδους αναπαραγωγής των ήχων των πουλιών που τόσο πολύ της θύμιζαν τους κονσερβοποιημένους ήχους των φιλιών με τους οποίους μεγαλώνουμε στη μαζική κουλτούρα. Η διαδικασία μας ενθαρρύνει να παίξουμε με την απροσδόκητη προσαρμοστικότητα της φωνής και να ψάξουμε για νέες συχνότητες συμβίωσης, όπου βρίσκουμε τρόπους επανέκφρασης της μνήμης και πρακτικές φροντίδας για την ορφανή ετερότητα πιθανών μελλόντων.

To Formworks είναι ένα επιμελητικό πρόγραμμα εν συνεχεία που αναπτύχθηκε με πρωτοβουλία του Ευαγόρα Βανέζη, και το οποίο έχει το ερώτημα της μεθοδολογίας ως κεντρικό άξονα της εξέλιξης του. Προωθεί πειραματικούς τρόπους παραγωγής εκθέσεων και καλλιτεχνικών αναθέσεων, που επικεντρώνονται στην ιστορία των εκθέσεων και σε αναλυτικές και θεωρητικές προσεγγίσεις που αφορούν σύγχρονες πρακτικές.

Ο Ευαγόρας Βανέζης είναι επιμελητής προγραμμάτων και εκθέσεων σύγχρονης τέχνης και δοκιμιογράφος. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου Έρευνα για τις Καλές Τέχνες: Θεωρία Τέχνης και Φιλοσοφία από το Central Saint Martins. Η πρακτική του ενσωματώνει διάφορα φαινομενολογικά εργαλεία και τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα επικεντρώνονται στη βιοπολιτική, τους ποιητικούς υλισμούς και τη θεωρία ως αντικείμενο. Γράφει κείμενα για εκθέσεις, καταλόγους και άλλα κριτικά μέσα και επιμελείται εκθέσεις και προγράμματα, όπως το Formworks (επιμελητικό πρόγραμμα εν συνεχεία), A Climate Challenge (2019 – 20, Σύνδεσμος Εικαστικών Καλλιτεχνών Κύπρου), και Εικόνες και Όψεις του Εναλλακτικού Κινηματογράφου (2018, 2020, Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού Κύπρου/Brave New Culture). Είναι μέλος της ομάδας Anachoresis που εκπροσωπεί την Κύπρο στη 17η Διεθνή Έκθεση Αρχιτεκτονικής – Μπιενάλε Βενετίας.

Ο Milo Van-Giap είναι φωτογράφος και σκηνοθέτης με βάση το Λονδίνο. Δουλεύει κυρίως με ντοκιμαντέρ, πορτραίτα και τη μόδα και τρέφει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα περιστέρια, το νερό και την κίνηση.

Ο Γιάννης Χριστοφίδης συνδυάζει πρακτικές ηλεκτρονικής μουσικής, σύνθεση ηχοτοπίων και δημιουργικού σχεδιασμού ήχου. Η προσωπική του δουλειά ερευνά την εμπειρία του χώρου χρησιμοποιώντας ηχογραφήσεις πεδίου ως κεντρικό υλικό, εξετάζοντας το εννοιολογικό πλαίσιο του ήχου και την πολυαισθητηριακή εμπειρία του προσφέρει. Είναι συνιδρυτής του PHYSICAL PLASTIC, με βάση το Λος Άντζελες, μια συνεργασία συνθέτη-σκηνοθέτη με την ηθοποιό-σκηνοθέτη Kestrel Leah, που επικεντρώνεται στη δημιουργία πειραματικού μουσικού θεάτρου, έχοντας ως έναυσμα την ιδιότητα του θεάτρου να παρουσιάζει ζητήματα καθολικής σημασίας. Η μουσική και τα ηχοτοπία του για καλλιτεχνικές εγκαταστάσεις, περφόρμανς, και επιμελητικά προγράμματα έχουν παρουσιαστεί σε κορυφαίους χώρους και ιδρύματα σε Ευρώπη και Αμερική, όπως Centre Pompidou (Γαλλία), Lincoln Center (ΗΠΑ), The Watermill Center (ΗΠΑ), The Athens & Epidaurus Festival (Ελλάδα), La Triennale di Milano (Ιταλία), New York City Electroacoustic Music Festival (ΗΠΑ), Queen Elizabeth Hall | Southbank Centre (ΗΒ)